دختری از بهار

ببینید به عنوان یک وبلاگ نویس دارم میگم بله نظر گرفتن از مخاطب ها و اینکه پست هام خونده بشن لذت میبرم 

اما

اما نه هر نظری ...

بعضی از نظرا نه تنها تأیید کردن نداره که خوندن هم نداره ‌..‌‌. 

در این حد یعنی 

من از سال تقریبا نود اینجام و اگر بگردید توی پستام یکی، نهایتاً دو تا پست گلایه از نظرات و اینا پیدا میکنید که اون هم واسه حمایت از وبلاگ نویس های دیگه بوده 

این که هیچی نمیگم هم برمیگرده به رویکردی که از همون اول در پیش گرفته بودم ...: حذف پیام های اذیت کننده 

یعنی نه حتی جواب یا تأیید نظر بدون جواب دادن 

البته اینم باید ذکر کنم که از همون اول من زیاد هم حاشیه نداشتم و کلا زیاد هم کسی رو نمیشناختم (یکی از دلایل کم بودن مزاحم ها) 

اما همه جا مزاحم پیدا میشه و من شاید کم اما داشتم 

موضوع اینه که من اگر در این مورد یه حرفی بزنم حتما روش وایمیستم 

اگر گفتم دیگه جواب نمیدم 

جواب نمیدم 

اگر گفتم تأیید نمیکنم 

قطعا تأیید نمیکنم 

موقعی که گفتینو داشتم یکی بود با اسم . میومد چرت و پرت می‌گفت و اینا تازه نظر هم میذاشت که نخونده حذف میشدن 

حالا این مدت یکی هم هست که منو با یکی دیگه اشتباه گرفته و وقتی دفعه قبلی گفته بودم دیگه پیام نده و اگر پیام بدی حذفش میکنم مثل اینکه یا نخونده بوده یا نخواسته بوده بخونه ...

خواستم اینجا یه ذره در موردش گلایه کنم و میزان کلافگیم رو از داشتن یه همچین موردی نشون بدم

میدونید گفتن یه چیزی که بعضی وقتا ممکنه اذیتتون کنه آدم رو خالی می‌کنه 

مرسی که تا اینجا خوندید