من یه اخلاقی دارم ...
خوب یا بد ...
از اضافی بودن و مزاحم بودن بشدت احساس بدی میکنم
بشدت بدم میاد و اگر ذره ای احساس کنم که مزاحمم اضافیم یا چیزی فاصله میگیرم ...
چه در واقعیت چه در مجازی
این که هر آدمی رو با اون یکی آدم مقایسه کنم اشتباهه
اینکه بگم اع این فلان کار رو نکرد ولی اون یکی همین کار رو کرد ...
کاملا اشتباه هست واسه همین سعی میکنم آدم ها رو قضاوت نکنم
تا جایی هم که بشه و امکانش باشه سعی میکنم ببینم چرا اینجوری شده
وقتی از یه آدمی خوشم بیاد ... حالا از افکارش، رفتارش یا هرچیزی دوست دارم بیشتر باهاش وقت بگذرونم ...
اما این وقت گذروندن هم حدی داره - برمیگرده به همون اخلاقم- اگر ذره ای حس کنم طرفم رو با «بودن» اذیت میکنم ... خب فاصله میگیرم ... چون وقتی از یه آدمی خوشم میاد قطعا دوست ندارم اذیت بشه ...
هوادارش میمونم ... اما دیگه اذیتش نمیکنم چون هوادارشم
اینایی که میگم ... فاصله گرفتن ... دور شدن ....
اصلا آسون نیست ...
نه به این آسونی که نوشته میشه ...
واقعا توی بعضی از موقعیت ها خیلی زیاد ناراحت میشم یا شاید حتی حسودی هم بکنم ... اما خب ...
بر طبق همین تفکر دیگه تصمیم گرفتم منتظر اون نظری که میگفتم نباشم
اگر اونقدری مهم هستم که جواب بگیرم دیر یا زود جواب رو میگیرم و بابتش هم خوشحال میشم
اما اگر نه ... خب درک میکنم که هر آدمی اولویت های خودش رو داره و انتخاب های خودش ... پس نمیتونم خرده ای بگیرم
فقط هوادارش میمونم ... چراغ خاموش ...
دیگه منتظر جواب نظر نیستم ...
پ.ن:نمیخواستم زیاد طولش بدم ...اگر طول کشید دیگه به بزرگی خودتون ببخشید :)